Mundial 48, a piłka klubowa

- Finały Mistrzostw Świata dla 48 reprezentacji to sprawa polityczna – skomentował decyzję FIFA Karl Heinz Rummenigge, prezes ECA (europejskiego stowarzyszenia klubów) i szef Bayernu Monachium. Od 2026 roku na mundialach grać ma aż 48 drużyn narodowych, a wszelkie kroki UEFA i FIFA związane z futbolem reprezentacyjnym spotykają się z krytyką słynnego Kalle. Dla niego najlepiej chyba  jakby rozwiązano kadry narodowe.

Rummenigge broni interesów Bayernu, marzy mu się Superliga, walczy o ograniczanie dostępu do Ligi Mistrzów takim klubom jak polskie i ciągle atakuje piłkę reprezentacyjną. Złotousty działacz zapomina, że futbol nie ma racji bytu bez drużyn narodowych, a Europa nie jest pępkiem świata. Tort chcą konsumować w większym stopniu inne kontynenty, gdzie nie ma wielkich klubów, takich rozgrywek jak Liga Mistrzów ze Starego Kontynentu. Nie oznacza to, że nie będą, bo futbol idzie mocno do przodu na całym świecie. Za gigantami takimi jak Bayern stoją wielkie konsorcja, ogromna kasa, ale w Azji nie żałuje się także środków. Nawet firmom gigantom może być trudno podjąć batalię z rządami Chin i Kataru. Katarczycy w 2022 zorganizują mundial i na pewno nie zawiodą, mimo wątpliwości Rummenigge. Chiny też mają podobne ambicje, a w swoją ligę wpompowały gigantyczne pieniądze. Ściągają gwiazdy z Europy, dają im niesamowite gaże. Piłkarze tacy jak Hulk, Tevez, Oscar, Witsel mają pomóc w podniesieniu poziomu tamtejszego futbolu, co przełoży się na wyniki reprezentacji. Katarczycy zainwestowali kasę w europejskie teamy takie jak Manchester City i Paris SG nie tylko dla zabawy, ale w kontekście finałów MŚ 2022. Pan Rummenigge zapomina, że piłka nożna klubowa i reprezentacyjna to naczynia połączone i tak naprawdę największym problemem nie są rozbudowane Euro i mundial, ale ogólnie przeładowany kalendarz. Największe kluby Starego Kontynentu nie zawsze mówią jednym głosem, bo choćby Anglicy nie zamierzają ograniczać liczby meczów w swoich rozgrywkach pucharowych, to samo Hiszpanie. Może gdyby największe europejskie ligi krajowe liczyły tak jak niemiecka 18 zespołów, a w pucharowych rundach rozgrywano wszędzie po jednym spotkaniu sytuacja w tej materii wyglądałaby lepiej. Niestety dla Bayernu, tak nie jest, a nikt nie zamierza ku chwale pana Rummenigge rezygnować z pewnych wpływów. FIFA też płaci klubom za zwolnienia piłkarzy na turnieje największej rangi niemałe pieniądze, a na jej szczytach nikt nie przejmuje się marudzeniem Kalle. Więcej niż on futbolowi, jego rozwojowi mogą zaoferować Chiny, Katar, czy Afryka. I niech będzie, że to sprawa polityczna.