08 Kwi2020

Piłkarski Bocianek

Marcin Gawron z drużyną Blackburn Bocianek w premierowej edycji Grudniowego powstrzymał legendarny Cosmos świętej pamięci Stanisława Terleckiego. Mistrza jednak nie zdobył, bo w finale uległ Młodym Rekinom, i to po karnych.

Dziś Marcin Gawron pracuje w Koronie z młodzieżą, cały czas się uczy, jeździ na dużo stażów, turniejów międzynarodowych, ale doskonale pamięta trójki z 1994 roku. Nie tylko ten turniej zresztą…

Minęło już tyle lat, a o wizycie rodziny Terleckich na Bocianku chyba nie sposób zapomnieć?

Marcin Gawron: Ja to jeszcze pamiętam turnieje trójek przed Grudniowym. To była wtedy zupełna nowość, ale na SP 1 na Bocianku przyjęła się wspaniale. Jak się cofnę do lat 90-tych, jeszcze końcówki 80-tych to na moim osiedlu roiło się od drużyn, które rozgrywały ze sobą różne mecze. Arsenal prowadzony przez Darka Błauta czyli Budę, teamy z Kasprowicza, gdzie pykał Sławek Juszczyk – Majer, ekipa Dziadka Kozłowskiego. Było takie parcie na piłkę, że szok, a jak się pojawiły turnieje ludzie mieli kupę radochy. Kto występował w klubach chętnie pojawiał się na turniejach, bo lubił rywalizację i miał chęć wygrywania. Sam długo w akademiku w Warszawie trzymałem flagę AC Milan, którą wygrałem na trójkach jeszcze ponad pół roku przed startem premiery Grudniowego. A przyjazd Terleckich był niesamowitym wydarzeniem. Wtedy w Kielcach nawet nikt nie marzył o ekstraklasie, więc wizyta Stanisława, kiedyś czołowego skrzydłowego nawet świata, gwiazdy halowej ligi w USA i Macieja, uznawanego za jednego z najlepszych juniorów Europy. Stasiu grał… kosmicznie, brazylijska technika, niesamowite zwody, a my z nimi wywalczyliśmy pasujący nam remis i doprowadziliśmy do irytacji, wykorzystując nieobowiązujący już na trójkach przepis.

Chodziło o odbijanie piłki od ściany i grę na czas?

Wtedy trójki raczkowały i bramkarz mógł łapać piłkę zagraną przez kolegę z drużyny i odbitą od ściany. Wykorzystaliśmy to na full, a Terleccy się wściekali. Padł remis 2:2, na dwie bramki Maćka Terleckiego dwoma odpowiedział Piotrek Stokowiec, tak, tak trener Lechii Gdańsk. Weszliśmy do czwórki, potem finału, lecz zawaliliśmy karne z Rekinami, gdzie grali młodzi Cichoń i Kubicki. Nie spodziewałem się wtedy, że już nie wygram Grudniowego. W następnej edycji się nie udało, potem miałem długą przerwę. Studia, pobyt poza Kielcami, a ja już wróciłem to raczej rekreacyjnie, choć zaistnieliśmy z Leszkiem Ojrzyńskim w VIP-ach z drużyną Sphinksa. Sentyment do Grudniowego mam ogromny i cieszę się, że w trójkach tak licznie bierze udział młodzież Korony Kielce.

Spodziewałeś się takiego rozkwitu piłkarskich trójek z Kielc?

Już nie z Kielc, bo po Rydze i Wilnie zrobił się turniej międzynarodowy. Trójki gościły też w Łodzi u Pawła Golańskiego, w ośrodkach regionu świętokrzyskiego. Ponad 200 zespołów i nazwiska uczestników wywołują podziw. Boniek, Lato, Dziekanowski, Krzynówek, reprezentanci Polski, uczestnicy mundiali, Euro, Ligi Mistrzów. Szkoda, że przez koronawirusa nie doszła do skutku grupa w Madrycie, ale pewnie do tematu się powróci. Niesamowity turniej, niesamowita historia, wielka przyszłość. Dodam jeszcze, że miałem przyjemność brać udział w innych świetnych turniejach, także piątek na Akademikach. Wtedy nikt nawet nie jęknął, że się kopało piłkę na asfalcie. Paczki też były niezłe. Nie zapomnę jak się Sebek Nowak denerwował po porażkach GAZ-u, przy okazji pozdrowienia dla niego.

To były inne czasy, taki spontan?

Jak wychodzę na spacer na Bocianek to aż żal serce ściska. Zrobiło się blokowisko, ścisk, mało wolnej przestrzeni. Martwe osiedle, a podwórkowa piłka padła. Dziś rodzic zawiezie dzieciaka na trening, przywiezie, a wolny czas młodzi chłopcy wolą spędzać przy play-station. Wówczas osiedle kształtowało charaktery, a tego młodzieży teraz brakuje. Nie zapomnę jak po lekcjach stawialiśmy tornistry, robiło się bramki i grało non stop. To była radość, szczęście.

Może brakuje takich trenerów-wychowawców jak kiedyś Krzysztof Retlikowski czy Gienek Kucharski?

To są inne realia, inne podejście. Teraz trenerzy, nauczyciele wuefu biegają z jednej roboty do drugiej, walczą o chleb. Fakt, brakuje wuefistów z pasją, ale sam widzę jak dzieci są przygotowane przez rodzinny dom do lekcji. Większość z nich ma problem z wykonaniem przewrotu w przód. Tragedia, więc trzeba nadrabiać. Potem wymagamy byśmy mieli super piłkarzy, a z kandydatami na nich trzeba wiele pracować w zakresie przygotowania ogólnego. Wiele się musi zmienić w mentalności, podejściu, u rodziców. Może koronawirus nas czegoś nauczy, chciałby żeby tak było.

Najbardziej zmarnowany talent z Bocianka?

Ten co grał ze mną w pierwszej edycji Grudniowego w Blackburn Bocianek, mój sąsiad z jednej klatki – Szymek Gryz. Teraz jeszcze jest zawodnikiem GKS Rudki, ale z taką lewą nogą mógł zrobić naprawdę dużą karierę. W latach 80-tych, 90-tych wielu chłopaków z Bocianka miało predyspozycje na poważny futbol, ale z różnych przyczyn nie wyszło. Dobrze, że chociaż jest co powspominać, bo naprawdę jestem dumny, że wywodzę się z tak piłkarskiego osiedla. Dziś czasami przed oczyma przemknie mi Przemek Banasik, legendarny Banan, który dojrzewał wokół naprawdę dobrych chłopaków. Przynajmniej na Grudniowym robi dobrą reklamę naszemu osiedlu. A o piłkarskiej sile Bocianka przypominają właśnie trójki i cieszę się, że finały trójek ciągle odbywają się na SP 1. Tradycja najważniejsza. /JKM/

Marcin Gawron w Grudniowym