Za mało cierpliwości

Michał Rybus w Grudniowym 2020 kapitalnie rozgrywał w zespole Dawideksu. Zdobył 19 goli, trafił do szóstki gwiazd trójek i został wicemistrzem. Odczuwa jednak niedosyt, jak po swojej przygodzie z ŁKS Probudex Łagów na zielonej murawie.

Po wicemistrzostwie Grudniowego 2020 może być niedosyt?

Michał Rybus: Spory, choć na pewno gdybyśmy wygrali turniej byłoby to uznane jako sensacja. Z drugiej strony jak się dochodzi do finału trzeba mierzyć w mistrzostwo. Bang wszystkie gole zdobył po naszych błędach, ale nie da się ukryć, że był lepszym zespołem.

Różnicę robił Paweł Jugo?

To znakomity fachowiec na trójkach, niemal nie do pokonania. On jest cierpliwy, świetnie się ustawia, a bardzo mu pomagają koledzy. Trudno jest znaleźć lukę w defensywie, trzeba szukać jeden na jeden, ale to także nie jest łatwe.

Słabo weszliście w ten finał?

Po fakcie można powiedzieć, że tak. Szybko straciliśmy dwa gole, a jak złapaliśmy kontakt ja popełniłem prosty błąd. Dominik Szymkiewicz zachował się cwanie. Zrobił krok do tyłu, sprowokował mnie do podania, przeczytał, że zagram do Dawida Szałasa i przejął piłkę. Bolało mnie to strasznie, bo po trzecim golu Bang miał pełnię kontroli nad finałem.

Liczyłeś na finał po nieudanym pierwszym dniu Dawideksu na trójkach 2020?

W OPEN graliśmy słabo, porażka, remis, dwa zwycięstwa, kiepsko przeprowadzaliśmy zmiany. Inni się lekko podłamali, ale ja wierzyłem w zespół, bo posiadamy jakość. Przypomniałem kolegom, że rok wcześniej też nie wystartowaliśmy zbyt dobrze, a doszliśmy do ćwierćfinału eliminując Moravian. Przed losowaniem fazy pucharowej każdy chyba chciał na nas trafić, ale jako drużyna nie mieliśmy renomy na trójkach. Do ostatniej edycji Grudniowego przystępowaliśmy jako znana ekipa, a planem minimum była szesnastka. Po wygraniu Grupy Michała Rotera poszliśmy na fali, a nasza ofensywna gra przekładała się na wyniki. Na pewno kolejnym razem rywale postawią nam wysoko poprzeczkę, bo już coś znaczymy w turnieju.

Dlaczego nie oddajesz takich strzałów jak na trójkach na dużym boisku?

Trójki to inna specyfika, a grając w Dawideksie wiem, że mogę sobie pozwalać na częste strzały, ryzyko. Rozumiem się świetnie z chłopakami, nikt się nie drze. Grając w Grudniowym świetnie się bawię, a ta otoczka wokół turnieju jakby dodawała skrzydeł. Z trójek na zieloną murawę przeniósłbym u siebie decyzyjność.

Dlaczego nie wyszło w ŁKS Probudex Łagów?

Pech, pech, pech czyli kontuzje. Złego słowa nie powiem o Ireneuszu Pietrzykowskim. Bardzo dobry trener, bardzo dobry człowiek, chciał na mnie postawić, ale w newralgicznych momentach przyplątały mi się urazy.

Wywieszasz białą flagę na dużym boisku?

W żadnym wypadku. Jak tylko zdrowie będzie dopisywać to pokaże swoją wartość. Jak kluby się dogadają trafię z ŁKS Probudex Łagów do Moravii i tam mogę być typową dziewiątką, a to dla mnie optymalne rozwiązanie.

Co byś wziął od Jakuba, twojego brata dla siebie?

Cierpliwość. Kuba jest konsekwentny, bardzo dobrze zorganizowany i cierpliwy, czego mi brakuje. Nie chcę się do niego porównywać, a uważam, że zasłużył na poważną szansę w Koronie Kielce. Według mnie jest pod każdym względem na to gotowy. Rozmawiał Jaromir Kruk / Fot. Kamil Bielaszewski / Radek Piasecki