Ostatnia Niburskiego

Ponoć zawsze jest łatwiej coś wygrać, niż to obronić, ale w Wiosennej Lidze WSH 2014 ekipa Niburskiego już po raz drugi obroniła mistrzostwo. Na mecie Niburski o 8 punktów wyprzedził WSH.

Siłą Niburskiego był wyrównany skład, zawodnicy, którzy wchodzili na boisko nie osłabiali jakości zespołu. Swego czasu bardzo dobrym krokiem okazało się ściągnięcie Pawła Jugo, człowieka, który w największym stopniu przyczynił się do spektakularnych triumfów Siódemki w Nocnej Lidze Czwórek WSH, a ze Sportingiem w 2004 roku wygrał Wiosenną. Jugo dojrzał, okrzepł, a w Niburskim osiągnął życiową formę. Ten golkiper dobrze organizuje grę obronną i to było widać w 16 Wiosennej Lidze WSH. Druga sprawa, że miał wokół siebie zawodników, którzy nie myślą tylko o fajerwerkach, indywidualnych popisach, ale potrafili się podporządkować kolektywowi. Rewelacyjnie w Niburskim poczyna sobie Bartłomiej Strzębski, u którego eksplodował talent zdobywcy goli. Z 31 trafieniami „Rambo” wraz z Dawidem Kołodziejem z WSH sięgnął po tytuł króla strzelców, a przy okazji został wybrany najlepszym zawodnikiem. Wiosenną 2014 Niburski zaczął od mocnego uderzenia – 10 zwycięstw z rzędu. Przegrana z WSH wyszła faworytowi na dobre, bo nie tracił punktów ze znacznie niżej notowanymi rywalami, jak zdarzało się to najgroźniejszym konkurentom. Przed ostatnią serią spotkań Niburski miał wyraźną przewagę nad WSH i EBS i nie zaprzepaścił jej. Tytuł mistrzowski dostał się w godne ręce, ale gdyby porównywać Niburskiego zwycięzcę z 2010 roku z tym z 2014, to… W ofensywie zespół sprzed 4 lat był mocniejszy, ale ten obecny znacznie lepiej bronił i prezentował bardziej dojrzały, zdyscyplinowany styl. To była ostatnia, bardzo mocna Wiosenna… Rok później odbyła się jeszcze jedna edycja, a potem rozgrywki padły.

Mistrzowie 2014

Damian Gardynik (2 mecze – 0 goli, 2 żółte kartki)

Znacznie bardziej chaotyczny od brata, co mecz dostawał żółtą kartkę.

Piotr Gardynik (24-15, 1 żółta kartka)

Struś pędziwiatr, mały, krępy, niewywrotny. Do tego skuteczny i dobry jako element zaskoczenia.

Łukasz Góral (25-12, 1 żółta kartka)

Znakomicie wkomponował się do zespołu Niburskiego. Potrafi rozegrać piłkę, nieźle broni, strzela gole.

Grzegorz Jaworski (7–1)

Poważna kontuzja nie pozwoliła mu na grę, ale i tak się pokazał i został po raz szósty mistrzem Wiosennej Ligi WSH (2002 z Racingiem Bocianek, 2004 ze Sportingiem, 2006 z MOZ/Viking Bocianek, 2011, 2013, 2014 z Niburskim), co stanowiło rekord rozgrywek.

Paweł Jugo (30-0, 18 czystych kont w bramce)

Najlepszy bramkarz Wiosennej po raz trzeci (poprzedni w 2002 i 2004). Świetnie układający grę obronną zespołu, dobrze interweniujący na przedpolu. Mniej efektowny, ale coraz bardziej efektywny. Mistrzem Wiosennej został po raz czwarty, trzeci raz z Niburskim.

Marcin Kołodziejczyk (9-7)

Skromny, prosty chłopak, który pomógł drużynie w paru trudnych momentach.

Michał Kołodziejczyk (8-3)

Wiele nie pograł, bo trapiły go problemy zdrowotne. Mistrz Wiosennej Ligi WSH jeszcze z Blaugrany 2007.

Tomasz Kołodziejczyk (1-0)

Epizod.

Michał Łabęcki (30-13)

Uniwersalny żołnierz, który zaryzykował i przeszedł z EBS do Niburskiego. W tej drużynie jeszcze się rozwinął.

Wojciech Niebudek (13-3)

Dobrze wyszkolony technicznie zawodnik, w Niburskim czuł się dobrze.

Bartłomiej Strzębski (30-31, 1 żółta kartka)

Objawił swoje snajperskie zdolności. Nie ma dla niego różnicy, czy gra na piątkach, czwórkach, trójkach, czy na piasku, wszędzie nie schodzi poniżej pewnego poziomu. Kiedyś wydawało się, że może być asem Korony Kielce, ale nie przebił się. Po okresie spędzonym w Wiernej Małogoszcz odżył w Partyzancie Radoszyce. Ułożony, kulturalny chłopak, trudno go nie lubić. W Wiosennej Lidze WSH 2014 został najlepszym zawodnikiem, a tytułem króla strzelców podzielił się z Dawidem Kołodziejem.

Dominik Szymkiewicz (27-16, 3 żółte kartki)

Uniwersalny zawodnik, przydatny w ataku, a także w obronie.

Maciej Treter (9-3)

Solidny gracz.

Mistrz 2014 w liczbach

90 – procent zwycięstw (27 z 30 spotkań)

82 – punkty zdobyte (średnia 2,73)

31 – bramek w lidze zdobył Bartłomiej Strzębski, który pokonywał bramkarzy w 17 meczach

18 – meczów bez straconych goli

18 – najdłuższa passa gier bez porażki

17 – bramek strzelonych w dwumeczu Trofeksowi

13 – zawodników zagrało w Niburskim

13 – najdłuższa seria zwycięstw

12 – z tyloma rywalami mistrz wygrał oba mecze

11 – spotkań Niburski rozegrał w lipcu, 2 w marcu, 3 w kwietniu, 7 w maju i 7 w czerwcu

11 – spotkań Niburski wygrał różnicą jednej bramki

10 – do 0, tyle Niburski wygrał w drugim boju z Trofea SP

8 – żółtych kartek zobaczyli gracze Niburskiego, najwięcej Dominik Szymkiewicz (3)

8 – punktów przewagi nad wicemistrzem na mecie, rekord Niburskiego wynosi 10 (z 2013 roku), rekord całej ligi dzierży Sporting, który miał 17 punktów więcej niż wicemistrz w 1999 roku

6 – zespołów nie strzeliło Niburskiemu bramek: Alpia, Elmar, FC Gniewce, Sporting, SJ Korona MM i Trofex

4 – bramki zdobyła w konfrontacjach z Niburskim ekipa WSH, 3 w jednym meczu, także tyle w jednym spotkaniu zdobyło Soccer City

4 – najdłuższa seria spotkań bez straconych bramek.

4 – tytuły mistrzowskie ma na swoim koncie team Niburskiego, który zepchnął ze szczytu klasyfikacji medalowej Sporting

3 – zawodników Niburskiego wystąpiło we wszystkich 30 meczach

2 – porażki w lidze, najmniej w 2010, 2011, 2013 (po jednej)

1 – mecze bez strzelonej bramki

1 – gol dla Niburskiego uzyskał zawodnik innej drużyny, Jakub Mojecki z Trofea Sport Poland

1 – remis (najwięcej w 2008 i 2011 – po 3)

0 – czerwonych kartek zobaczyli zawodnicy Niburskiego

15 Wiosenna Liga WSH (piątki)

Zespoły z miejsc 1-8 zakwalifikowały się do Pucharu Ligi.