Nigeria jak Holandia

Na Euro 2020 Holandia wygrała swoje wszystkie mecze grupowe, tak samo jak na Pucharze Narodów Afryki 2021 Nigeria. Obie drużyny w glorii faworytów odpadły w 1/8 finału turniejów – odpowiednio z Czechami i Tunezją.

Czechów Oranje nie docenili, a szyki pokrzyżowała im czerwona kartka Mathijsa De Ligta przy stanie 0:0 w 55 minucie. W Budapeszcie gole Tomasa Holesa i Patrika Schicka dały naszym południowym sąsiadom zwycięstwo 2:0, a z kadrą Holandii pożegnał się Frank De Boer. W nigeryjskim obozie pewnie nikt nie zakładał podobnego scenariusza, bo rywala z 1/8 finału Pucharu Narodów Afryki 2021 prześladował koronawirus i kontuzje. Po meczach grupowych na Orły Kartaginy spadła zmasowana krytyka. Porażki z Mali i Gambią rozwścieczyły kibiców, tak jak 3 zmarnowane karne, w każdym ze spotkań w grupie po jednym. Te niepowodzenia można było odkupić triumfem nad Superorłami, co nie wydawało się zbyt realne. Sparta Rotterdam, Torino, Watford, Leganes, FC Porto, Leicester City, Glasgow Rangers, Villarreal, Leicester City, Nantes, Union Berlin – wyjściową jedenastkę piłkarzy z takich klubów na Tunezję wypuścił Augustine Eguavoen, Tunezja odpowiedziała taką: US Monastir, Club Africain, Nottingham Forest, Rubin Kazań, Yeni Malatyaspor, Broendby Kopenhaga, FC Koeln, Ferencvaros, Standard Liege, Zamalek, Al-Arabi. Oczywiście nie zawsze przynależność klubowa przeważa szalę w spotkaniach reprezentacyjnych, ale w Garoua w Kamerunie wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały na triumf Nigerii. Ba, Superorły już chyba w myślach sobie przymierzały złote medale na szyje. Tunezja wyszła na plac z konkretnym planem, a artyzm przy golu pokazał 31-letni Msakni, który po raz siódmy bierze udział w Pucharze Narodów. Kapitalnie wyszkolony technicznie kapitan Orłów Kartaginy zarabia dużą kasę w klubie Al-Arabi ze Zjednocznych Emiratów Arabskich i do Europy jakoś go nie ciągnie. Był chwilę w Belgii, w Eupen, lecz mu się nie podobało i wrócił do Azji, a sporo lat spędził w Katarze. Od 2010 roku może liczyć na niego drużyna narodowa, a Msakni strasznie przeżył absencję na mundialu w Rosji 2018, a wypadł z powodu kontuzji kolana. Nie przestał marzyć o medalu Pucharu Narodów Afryki. W 2019 Tunezja była od niego o krok, przegrała o brąz właśnie z Nigerią 0:1. Nadarzyła się okazja do rewanżu i nikogo u Orłów Kartaginy mobilizować specjalnie nie było trzeba. Bardzo dobrze ustawieni taktycznie odcięli w Nigerii od podań Mosesa Simona z Nantes, rywal rzadko zagrażał ich bramce. Groźniejsi byli Tunezyjczycy, po golu Msakniego zadanie ułatwił im Alex Iwobi z Evertonu, który zobaczył czerwień za idiotyczny faul. Mimo osłabienia Superorły się starały, ale Tunezja wpuszczała wartościowych i dobrze wyszkolonych technicznie piłkarzy. Po kolei w drugiej odsłonie weszli Naim Sliti (Al-Ettifaq), Issam Jebali (Odense BK), Wahbi Khazri (Saint Etienne) i Omar Rekik (Arsenal). Nigeryjczycy rzucili w bój swojego rekordzistę pod względem liczby występów w kadrze – Ahmeda Musę, ożywienie wniósł tur Umar Sadiq z Almerii, ale wynik się już nie zmienił. Teraz Tunezję czeka bój z Burkina Faso, medal PNA jest coraz bliżej, a w kadrze Nigerii dojdzie do wielu zmian. Przejmie ją Portugalczyk Jose Peseiro, choć pewnie z chęcią wróciłby Gernot Rohr (na zdjęciu na czołówce). Niemiec miał żal, że pozbawiono go posady i zabrano możliwość prowadzenia zespołu w Pucharze Narodów Afryki 2021, a być może też na mundialu w Katarze. Kto wie, czy federacja nie postąpiła zbyt pochopnie… Teraz to już jednak Nigeryjczycy mogą płakać nad rozlanym mlekiem, a na horyzoncie baraże o Katar z Ghaną. Łatwo nie będzie, a przecież łatwo miało być z Tunezją… /JKM/ Fot. WajdaFoto