Finaliści Euro 2016 – Walia (13)

DRŻENIE O GARETHA

Gdy Real Madryt walczył w finale Ligi Mistrzów z Atletico walijscy kibice denerwowali się widząc zmęczonego i łapiącego skurcze Garetha Bale’a. Asa Królewskich selekcjoner ze względów zdrowotnych zwolnił z występu w marcowych towarzyskich starciach z Irlandią Północną i Ukrainą i bez niego Smoki prezentowały się blado. Bale w eliminacjach ME 2016 strzelił 7 z 11 goli Walijczyków i to obrazuje jaki ma wpływ na grę i wyniki drużyny narodowej.

Niespełnione marzenia

Reprezentacja Walii tylko raz do tej pory wzięła udział w turnieju najwyższej rangi, ale mało kto pamięta, jak w 1958 roku doszła w mundialu do ćwierćfinału. Gdy Smoki dysponowały dobrym pokoleniem, z Rushem, Hughesem, Saundersem, gdy ich koszulki zakładali Giggs, czy Bellamy zawsze coś stawało na przeszkodzie, a to za mało drużyn wchodziło do finałów MŚ lub ME, to wybuchały jakieś konflikty zawodników z selekcjonerami, albo po prostu rywale okazywali się silniejsi. 24 marca w drużynie narodowej Walii zadebiutował Gareth Bale, a w jego premierze ze Smokami wygrała Irlandia 1:0. Dzisiejszy gwiazdor Realu Madryt, który poszedł do tego klubu za 100,8 mln euro z Tottenhamu biegał u boku wspomnianych Giggsa, Bellemy’ego, czy Simona Daviesa. Jeszcze wówczas walijscy fani nie spodziewali się takiego rozwoju talentu piłkarza, który do seniorskiej kariery startował w Southampton.

Samobójstwo Speeda

Walijczycy przegrywali kwalifikacje za kwalifikacjami, a gdy świat obiegła informacja o samobójstwie Gary Speeda w listopadzie 2011 wydawało się, że już na dobre utkną w czeluściach. Speed, ówczesny selekcjoner, jako piłkarz 85-krotny reprezentant kraju przywrócił nadzieje fanom, kadra wskoczyła na wyższy poziom i wiązano z nim wielkie nadzieje w batalii o MŚ 2014 w Brazylii. Nic z tego, zaskoczył wszystkich i się powiesił, a do dziś nie są znane przyczyny tego desperackiego kroku.

Czyste konta Hennesseya

Speeda zastąpił Chris Coleman i eliminacje MŚ 2014 potraktował jak poligon by stworzyć trzon zespołu. Wyniki nie były w nich zbyt udane, choć remis 1:1 z Belgią na koniec rozbudził apetyty. W Brukseli wyrównującego gola strzelił Aaron Ramsey, z kadrą ze łzami w oczach żegnał się Bellamy, ale mógł spokojniej patrzyć w przyszłość, bo mężniał Gareth Bale. Coleman, ceniony kiedyś defensor (32 mecze w reprezentacji Walii) mocno popracował nad defensywą i zaufał kilku zawodnikom. Glyn Myhill, bramkarz West Bromwich obraził się i zrezygnował z kadry, bo nie chciał być w niej zmiennikiem Wayne Hennesseya (Crystal Palace). Wybór Colamana okazał się słuszny, Hennessey zaliczył siedem czystych kont w 10 meczach eliminacji Euro 2016 i puścił tylko cztery gole. We wszystkich spotkaniach walki o Francję zagrali też obrońcy Chris Gunter (Reading), Ashley Williams (Swansea) oraz oczywiście Gareth Bale.

Wolny elektron

Smoki o punkty potrafiły pokonać Belgię i choćby przez to należy im się szacunek. Solidny bramkarz, dobrze zorganizowana obrona, w środku pola Aaron Ramsey z Arsenalu, Gareth Bale to największe atuty drużyny opierającej się na futbolistach z klubów brytyjskich. W ostatnim meczu eliminacji Euro Coleman wystawił jedenastkę: Hennessey (CP) – Gunter (Reading), Chester (West Bromwich), Williams (Swansea), B. Davies (Tottenham) – J. Williams (CP), Vaughan (Nottingham), Ramsey (Arsenal) – Bale (Real M.), Vokes (Burnley), Robson-Kanu (bez klubu). Bale jest ustawiony jako napastnik, ale Coleman widzi w nim wolnego elektrona. To piłkarz, który zawsze jest w stanie coś wymyślić, dlatego też tak o stan jego zdrowia martwi się cała Walia. Bo zdrowy Bale może poprowadzić Smoki do spektakularnych wiktorii, a przecież we Francji dojdzie do konfrontacji z Anglią. Co ona znaczy dla Walijczyków tłumaczyć nie trzeba.  

Walia w finałach ME

Nie grała.

Wielkie turnieje

MŚ 1958 – ćwierćfinał.

Eliminacje Euro 2016

Bilans: 6-3-1, 11-4, zdobywcy bramek: Gareth Bale 7, Aaron Ramsey 2, David Cotterill 1, Hal Robson-Kanu 1.

Jaromir Kruk