Bzymek-Wojtyna i… N’Golo Kante – część 1

Czy grając kilka lat temu na dziewiątym poziomie rozgrywkowym w kraju nad Sekwaną, a później trafiając do angielskiego Leicester City można stać się gwiazdą francuskiego i europejskiego futbolu? Nieprawdopodobna, a jednak prawdziwa historia N`Golo Kante, piłkarza który na dobre zadomowił się w kadrze prowadzonej przez Didiera Deschampsa swój początek ma w małym klubie pod Paryżem. JS Suresnes.

 Wiodące role odgrywają dwaj polscy trenerzy Piotr Wojtyna oraz starachowiczanin Tomasz Bzymek, ukształtował charakter i umiejętności defensywnego pomocnika o którego dziś walczą największe kluby na świecie, włącznie z londyńską Chelsea i Manchesterem City. Były golkiper Staru specjalnie dla Czytelników portalu Kielecki Futbol.pl.

Historia N`Golo Kante to przykład kopciuszka, który przebojem wdarł się na piłkarskie salony. Nazwisko Bzymek i Wojtyna wymieniane jest już nie tylko w Polsce, ale także w zachodniej części Europy. Pół żartem, pół serio można stwierdzić, że macie swoje 5 minut.

TOMASZ BZYMEK, WYCHOWANEK STARU STARACHOWICE, TRENER JS SURESNES: - Rzeczywiście, kiedy we francuskich mediach pojawiła się informacja o tym, że aktualny reprezentant kraju i piłkarz, który z wielkimi nadziejami patrzy na Euro 2016, trenował u nas zainteresowanie klubem wzrosło. Jak reagujemy na doniesienia medialne? Dla nas to element pracy, który oczywiście szanujemy. Klubem zainteresowali się przedstawiciele nie tylko francuskich mediów, ale także wielu dziennikarzy z innych krajów. Każdy chce dowiedzieć się, jak doszło do tego, że nikomu nieznany 19-latek stał się jednym z filarów francuskiej kadry. Ostatnio ukazał się obszerny artykuł na ten temat we France Football. Mamy jednak świadomość tego, że o JS Suresnes, po Euro nie będzie mówiło się już tak często. Kante to piłkarski fenomen.

Kibice pamiętają pana z czasów gry w Starze, a później Błękitnych Kielce. Sentyment do Starachowic pozostał?

- Star to mój ukochany zespół. Jego proporczyk cały czas wisi w klubie. Zielono-czarnych barw broniłem do juniorów, później przeniosłem się na studia. Przez 4 lata występowałem w warszawskim AZS-ie. Studia skończyły się, przyszło wojsko. Wybrałem Błękitnych, którzy do dziś kojarzą się przede wszystkim z formacją mundurową. W Błękitnych byłem przez 5 lat. Nasze drogi się rozeszły, wyjechałem do Francji.

Grając w piłkę wiedział pan, że zostanie szkoleniowcem?

- Okres występów w bramce Staru wspominam dobrze. Najmilej trenera Rudolfa Wrzesioka, który ukształtował mnie piłkarsko. Wiele zawdzięczam również Jerzemu Glibowskiemu. Po tym jak wyjechałem do Francji nie miałem takiego kontaktu ze Starachowicami jak dawniej, co nie zmienia faktu, że Starachowice zawsze były w moim sercu. W mieście nad Kamienną mam rodzinę, którą przynajmniej raz w roku odwiedzam. Rodzice i siostra mieszkają w Bydgoszczy.

Suresnes to miasto o podobnej wielkości pod względem liczny mieszkańców do Starachowic. Jak udało się do niego trafić?

- W kraju nad Sekwaną przebywam od 1988 r. We Francji podwyższałem kwalifikacje trenerskie. Jako zawodnik występowałem w niższych klasach. Z jednym z przyzakładowych klubów wygraliśmy nawet rozgrywki pucharowe przeznaczone dla amatorskich drużyn. W Suresnes pojawił się Piotr Wojtyna, który mnie ściągnął. Wcześniej, przez 2 lata pracowaliśmy w innym klubie. Znał mój warsztat i jak podchodzę do zajęć z młodzieżą. Sposób w jaki pracowałem spodobał mu się. Zaczęło się od opracowania planu szkolenia dla każdego rocznika. Opierał się na wiedzy z akademii Clairefontaine i podręcznika Jerzego Talagi. Piramida szkoleniowa jaką chcieliśmy wdrożyć oparta była na rozwoju dziecka nie tylko pod względem piłkarskim, ale także jako człowieka. Zaczyna się od 5 roku życia. Więcej jest zajęć ogólnorozwojowych niż elementów futbolowych. Nie można zapominać oczywiście o pracy nad techniką, słabszą nogą. Pierwsze wskazówki taktyczne pojawiają się dopiero na poziomie 13-latków. Naszej młodzieży staramy się wpajać to, że w piłkę się gra, a nie unika jej.

Dla wielu szkoleniowców w Polsce, wyznacznikiem pracy z młodzieżą jeszcze do niedawna były wyniki. We Francji jest inaczej?

- Trenerów, którzy pracują u nas i patrzą tylko przez pryzmat wyników najzwyczajniej w świecie zwalniamy. Nie ma miejsca na czempioning. Mądrzy ludzie we Francji wymyślili kiedyś protokół meczowy, który nie zawiera miejsca na wpisanie rezultatu spotkania. Do 13. roku życia rozgrywki toczą się bez wyników. Piłka ludziom w młodym wieku ma sprawiać radość. Wychodzimy z założenia, iż jeśli będą patrzeć pod kątem wyniku, a nie skupiać się na grze tylko wybijaniu futbolówki jak najdalej od bramki, nic z tego nie będzie.

Poznał pan francuski system szkolenia, jednocześnie wie doskonale to w jaki sposób szkoli się w Polsce. Jeszcze wiele wody w Wiśle musi upłynąć by udało nam się dogonić Francuzów?

- Polski system postrzegany jest różnie. Nie do końca zgodziłbym się z opinią, że wszystko co zagraniczne jest lepsze. Owszem w wielu elementach musimy gonić Europę, co nie zmienia faktu, że w kraju w którym się wychowałem szkoli się źle. Kilka lat temu na zaproszenie ŚZPN uczestniczyłem w szkoleniu dla trenerów. We Francji jest o tyle inaczej, że trener z licencją UEFA A, a więc taką jak ja przez francuską federację wysyłany jest do pracy w teren. Musi znaleźć klub. Za brak wyników taki szkoleniowiec nie może zostać zwolniony. Jego podstawowym obowiązkiem jest opracowanie i wprowadzenie w życie planu szkoleniowego, strategii klubu. W Polsce trenerzy z licencją UEFA A szukają pracy z seniorami i nie za bardzo przywiązują uwagę do pracy z dziećmi.

Biorąc pod uwagę wielkość Suresnes i liczbę trenujących dzieciaków, można to porównać do Starachowic. Zestawienie zdecydowanie korzystniej wypada na rzecz miasteczka pod Paryżem.

- W Suresnes trenuje ok. 900 zawodników. Śmiem twierdzić, że we wszystkich, starachowickich klubach nie tylko piłkarskich w zajęciach nie bierze udziału tak duża liczba osób. Mamy 40 seniorów. W klubie pracuje kilkudziesięciu instruktorów. Na etacie jest nas 3: ja, Piotr Wojtyna i szkoleniowiec juniorów. W jaki sposób udaje nam się zachęcić młodzież do futbolu? Nie odmawiamy nikomu. Po drugie, zajęcia jakie prowadzimy nie mogą być nudne. Moja rola nie ogranicza się tylko do bycia dyrektorem technicznym. Pracuję również z najstarszą grupą wiekową trenującą. Nie każdy ma predyspozycje do tego by zostać szkoleniowcem. Dla mnie to łatwa praca. Są jednak i tacy, którzy nie rozumieją oczekiwań dziecka, robiąc presję na wynik. To ludzie bez pasji i cierpliwości.

Rozmawiał Rafał Roman

Zdjęcia Grzegorz Wajda